Kunstenares Claire Vanden Abbeele: ‘Ik verlang naar leven in het wezenlijke’

0
179

Claire Vanden Abbeele stelt tentoon in binnen- en buitenland. Haar liefde voor het schilderen en het voortdurend appel tot verwezenlijking en communicatie brengen haar oog in oog met het mysterie van leven, liefde en dood. Deze thema’s krijgen als metaforen vorm in woord – naast kunstenares is ze ook auteur en therapeute gespecialiseerd in verliesverwerking – en beeld. Haar schilderijen weerspiegelen dromen, verlangens en herinneringen. Ze vertolken hoe verleden en heden met elkaar verbonden zijn en sporen van liefde en gemis achterlaten. Daarin wil ze mensen nabij zijn.

‘Het mooiste van het voorbije is de mooiste herinnering. Ze opent de dagen met verwondering en sluit dromend de nacht. De kleur van de herinnering laat schilderijen zien die een innerlijke wereld, een ruimte van het tijdloze, een metamorfose van een broze werkelijkheid weergeven. Steeds met een beperkt palet, in kleuren die aansporen om te luisteren, in sobere of passionele kleuren, leg ik geheime verbanden bloot tussen het gestolde van het verleden en de vibraties van het heden, tussen een jij dat zich verbindt met een ik. Aan de grondslag van het geschilderde ligt een gevoelsmatige beleving, een noodwendigheid om steeds opnieuw het gevoelde tot verheldering te brengen.

Kleuren zijn mijn geliefde handschrift waarmee ik de tijd vertraag en vertedering toelaat.

Het geschilderde is het resultaat van een uitwisseling tussen het onbeweeglijke dat zacht en teder is en het geïsoleerde dat dynamisch naar vorm zoekt. De vele facetten van het leven worden al schilderend met elkaar verbonden en in een later stadium gereduceerd. Ieder overbodig detail wordt weggelaten. Elke toets, elke kleur gehoorzaamt aan een diepte die eenheid nastreeft. Vaak overschilderd, soms in dynamische codes, steeds beheerst, bedeesd, sereen en enscenerend, wordt het verstilde van het onuitgesprokene vertaald in beelden die niet direct alles zeggen. Het zijn twijfelende, broze verhalen in kleur die een permanente zoektocht naar intimiteit schilderen. Een aantal schilderijen laten zien hoe het kwetsbare wordt toegedekt, als het ware beschermd achter een wit vliesachtig geheugen. Vaak duikt een rode tint ergens op.

Stilstaande gouden tijd

Als een gouden draad loopt een verlangen naar ruimte om het ondefinieerbare gerijpte beleven aan het doek toe te vertrouwen. Kleuren zijn mijn geliefde handschrift waarmee ik de tijd vertraag en vertedering toelaat. Los van het tijdsbeeld, zuiver vanuit een persoonlijke reflectie, in krachtige of gestorven kleuren, herleid ik het leven tot zijn eenvoudigste vorm. De onderliggende overschilderde beelden tonen de ontstaansgeschiedenis. Elk schilderij ontbloot zich langzaam. De aandachtige toeschouwer kijkt en ziet.’

‘Ver verwijderd van de alledaagse wereld
betreed ik de wereld van jouw zijn.
Tederheid omwikkelt mijn wachtende ziel.
We huldigen en herdenken het onuitwisbare
voor altijd.’

Tederheid omwikkelt de verlaten ziel

‘Mijn herinnering?
Een verhaal in rood, wit en blauw.
Een afdruk van jou,
datgene van jou dat jij me achterliet,
de mal die we samen hebben gegoten.

Weerspiegeld in de avond

In geheimschrift, in glorende of stervende kleuren, op doeken die uitnodigen om binnen te treden in de stilte of dynamiek van de meest bijzondere levensfragmenten, onthult de kleur van de herinnering een goed bewaarde binnenwereld die zich voorzichtig vrijgeeft aan de omgevende buitenwereld. Kleur als teken. Kleur als taal. Kleur die kracht geeft. Kleur die herinnering oproept. Kleur die zoekt naar de meest zuivere vorm voor een diepingrijpende gewaarwording. Hier ligt mijn hartstocht.

De geleefde jaren hebben me geleerd dat het bestaan schemering en schaduw nodig heeft om krachtig en kleurrijk te leren leven.

Met kleur en penseel spin ik draden tussen het voorbije en het nu, in en over de grenzen van de tijd. Steeds zoekend naar evenwicht en harmonie. Ongeremd, vrij en tegelijkertijd met schroom tastend naar geborgenheid, vinden herinneringen een weg naar buiten. Het zijn bezinksels van wat me niet verlaat. Ik herinner me de zeeën van verlangen, de roerloosheid van het vredevolle, het knarsen van de liefde, de kwetsbaarheid van het tedere, het nobele in ontmoetingen.

Alles wat me sinds een oud of recent verleden beroert, zoekt verbinding met de momenten van het heden. In stilte en afzondering vertaal ik levensfragmenten in licht en donker, in wit en zwart en alle kleuren daartussen in. Zoals licht de duisternis nodig heeft om zich in een pracht van kleuren te kunnen breken, zo hebben de geleefde jaren me geleerd dat het bestaan schemering en schaduw nodig heeft om krachtig en kleurrijk te leren leven. Terugkijkend naar wat was en is, zie ik hoe de innigste ervaringen kleur geven aan mijn leven. Hoe zou ik me dan nog kunnen laten meeslepen door datgene wat er niet toe doet? Ik zou het niet weten. Daarom beperk ik me tot de essentie. Sferen van het essentiële die me vervullen, onthullen zich al schilderend: herinneringen die metgezellen zijn, het waardige dat ons verbindt, de liefde die blijft. Tijdens het schilderen vertrouw ik wat me benadert, vrij en niet gecensureerd, aan het doek toe. Later elimineer ik. Ik leg accenten, subtiel, in kleuren en tekens. De aandachtige toeschouwer wordt uitgenodigd binnen te treden in de geladenheid en legt eigen accenten.

De cirkel van niets tot iets, voltooit zich.’

Foto’s en tekst © Claire Vanden Abbeele

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here